Udostępnij

Zapraszamy na relację z konferencji naukowo-szkoleniowej, która organizowana była w dniach 21-22 listopada w Poznaniu przez Wyższą Szkołę Edukacji i Terapii i objęta była naszym patronatem. Mimo bardzo bogatego programu udało nam się być głównie na drugim dniu tej imprezy i relację właśnie z soboty sporządziła dla Was Aleksandra Włodarczak.

Zapraszamy 🙂

Zapraszamy na relację z konferencji naukowo-szkoleniowej, która organizowana była w dniach 21-22 listopada w Poznaniu przez Wyższą Szkołę Edukacji i Terapii i objęta była naszym patronatem. Mimo bardzo bogatego programu udało nam się być głównie na drugim dniu tej imprezy i relację właśnie z soboty sporządziła dla Was Aleksandra Włodarczak.

Zapraszamy 🙂

Drugi dzień konferencji rozpoczął się od bardzo ciekawej transmisji on-line prowadzonej przez Johna Smitha z Australii na temat najnowszych doniesień dotyczących badań nad powięzią. J. Smith podkreślał, że praca z powięzią jest bardzo istotna i wspominał jak ważną rolę odgrywa w tym wypadku integracja strukturalna. Z najnowszych badań wynika, że powieź posiada dużą ilość mechanoreceptorów i ma zdolność do kurczenia się. Jednym z efektów terapii rozluźniania mięśniowo-powięziowego jest  większe uwodnienie tej tkanki. Co ciekawe – 80% energii z rozciągania powięzi może być wykorzystana w następnym ruchu, natomiast jeśli nie wykorzystuje się w pełni energii elastycznej, przekłada się to na większą pracę mięśni. Terapia którą omawiał J.Smith nastawiona jest zrównoważenie dysbalansu, który występuje w ciele, a nie na niwelowaniu bólu. Jak tłumaczy terapeuta w końcowym efekcie i tak ból się obniża. Terapia rozpoczyna się od oceny postawy, oceny poruszania się oraz zbadania, które struktury są przykurczone, a które rozciągnięte. Ważna jest systematyczność terapii i edukacja pacjenta, który powinien wykorzystywać ćwiczenia terapeutyczne w życiu codziennym.

Kolejną sesją była sesja pt. „fizjoterapia w neurologii” gdzie przedstawiono 4 wykłady prosto z Nigerii. Pierwszy z nich dotyczył badań nad opracowaniem narzędzia (w tym wypadku specjalnego lustra) do oceny synergii kończyn górnych w czynnościach polegających na sięganiu w stronę ciała u osób po udarze mózgu. W tym przypadku wyniki synergii są zgodne z wieloma badaniami, należy jednak zmierzyć przydatność narzędzia za pomocą złotego standardu. Drugi wykład przedstawiał badania nad wpływem techniki sygnałowej na bradykinezję kończyn górnych u pacjentów z chorobą Parkinsona, w których wykazano, iż sygnały zewnętrzne, a przede wszystkim słuchowe powinny być włączone do rehabilitacji osób z tą chorobą. Trzeci wykład dotyczył czynników wypływających na ocenę opiekunów dotyczącą jakości życia dzieci z porażeniem mózgowym i na ocenę tę wpływa w główniej mierze poziom funkcjonowania dzieci. Czwarty wykład z Nigerii omawiał zależność pomiędzy zaburzeniami sprawności kończyn górnych, spastycznością i jakością życia u osób po przebytym udarze w wybitnych szpitalach Metropolii Kano. W tym przypadku wykazano że poprawa w funkcjonowaniu po udarze jest istotnie związana z wyższą jakością życia.

Bardzo ciekawym wykładem w tej sesji był wykład pt. wykorzystanie fizjoterapii w wirtualnej rzeczywistości w procesie usprawniania niedowołanej kończyny górnej u osób po przebytym udarze niedokrwiennym mózgu. Przedstawiono komputerowo wygenerowaną symulację, która podczas terapii z pacjentem neurologicznym dostarcza mu wielu bodźców. Badania wykazały iż osoby które miały prowadzoną klasyczną formę rehabilitacji oraz symulację komputerową  wykonały testy szybciej niż na początku terapii (ale nieznacznie szybciej, przyrównując do grupy porównawczej).

Ostatnim wykładem w tej sesji był opis przypadku – rehabilitacja pacjenta starszego po udarze mózgu z zaburzeniami funkcji poznawczych. Wniosek jest następujący – odpowiednio dobrana rehabilitacja wpłynęła pozytywnie na funkcje poznawcze, co wynikało z uzyskanych wyników testów przeprowadzonych przez fizjoterapeutę prowadzącego.

Kolejna sesja to fizjoterapia na końcu świata – Papua Nowa Gwinea, gdzie omawiano następujące tematy: leczenie wrodzonej stopy końsko-szpotawej metoda Ponsetiego, znaczenie fizjoterapii w leczeniu choroby Potta oraz fizjoterapia po chirurgicznym leczeniu urazowych uszkodzeń rdzenia kręgowego. Fizjoterapeuci z Papui Nowej Gwinei stawili się osobiście na konferencji w Poznaniu. W przypadku pierwszego zagadnienia metoda Ponsetiego jest bardzo skuteczna w leczeniu stopy końsko-szpotawej lecz nie u chorych powyżej 2 roku życia. Drugie zagadnienie dotyczące choroby Potta niesie wnioski iż samo leczenie operacyjne nie daje efektów bez długotrwałej fizjoterapii, farmakoterapii i unieruchomienia. Fizjoterapia w przypadku trzeciego zagadnienia pozwala osiągnąć zmniejszenie objawów tetraplegii, co może oznaczać iż drogi nerwowe ulegają częściowej regeneracji lub zastąpieniu.

Warto dodać, że podczas imprezy szereg wystawców związanych z branża prezentował swoje produkty, dzięki czemu uczestnicy mogli dowiedzieć się więcej o tym co pomaga nam w pracy każdego dnia.

   

 

 

Pozdrawiamy


Udostępnij

Komentarze

komentarze